براساس يک مطالعه ، شرايط آب و هوايي مي‌تواند تاثير مستقيمي بر سرعت «تکامل ملکولي» در پستانداران داشته باشد.محققان با مقايسه جفت‌هايي از پستانداران دريافتند که دي ان اي حيواني که در آب و هواي گرمتر زندگي مي‌کنند با سرعت بيشتري دچار تغيير و تحول مي‌شود. جهش‌هاي ژنتيکي - که در آن يک حرف از کد دي ان اي جايگزين ديگري مي‌شود - اولين گام در روند تکامل است.

اين مطالعه مي‌تواند توضيح دهد که چرا مناطق حاره‌يي جهان از نظر تکثر زيستي بي‌نظير هستند.

هر بار که يک سلول تقسيم مي‌شود و از خود کپي برمي‌دارد، دي ان اي مي تواند به مقدار خيلي خفيف جهش و تغيير کند اما وقتي يکي از اين جهش‌ها باعث تغييري مي‌شود که براي حيوان مفيد است - براي مثال وقتي آن را در برابر يک بيماري مقاوم مي‌کند - اغلب اين تغيير به چند نسل بعدي همان گونه ارث مي‌رسد.

اين گونه تغييرات که باعث ايجاد تفاوت‌هايي در داخل يک جمعيت مي‌شود اما به پديد آمدن گونه‌اي تازه منجر نمي‌شود ، «تکامل ذره‌بيني» خوانده مي‌شود.

اين نظر که «تکامل ذره‌بيني» در محيط‌هاي گرم اتفاق مي‌افتد تازگي ندارد اما اين اولين بار است که اين پديده در پستانداران که دماي بدن خود را تنظيم مي‌کنند، مشاهده شده ست.

لن گيلمن از دانشگاه فن‌آوري اوکلند که سرپرستي اين تحقيقات را به عهده داشت نتايج را «غيرمنتظره» توصيف مي‌کند.

وي گفت: ما قبلا به نتايج مشابهي در مورد گونه‌هاي گياهي رسيده بوديم و ساير گروه‌ها نيز آن را در آبزيان ديده بودند اما از آن جا که اين‌ها «اکتوترم» هستند - يعني دماي بدن‌شان مستقيما توسط محيط تعيين مي‌شود - همه فرض مي‌کردند که اين پديده ناشي از تغيير ضرباهنگ متابوليسمي آن‌ها در اثر آب و هوا است.

دانشمندان معتقدند که اين ارتباط ميان دما و ضرباهنگ متابوليسمي بدان معني است که در آب و هواي گرمتر سلول‌هايي که در نهايت به اسپرم و تخمک بدل مي‌شوند سريع‌تر تقسيم مي‌شوند.

گيلمن توضيح داد: افزايشي در سرعت تقسيم سلولي فرصت‌هاي بيشتري براي جهش ژنتيکي در جمعيت حيواني طي دوره‌اي مشخص فراهم مي‌کند. اين وضع احتمال جهش‌هاي مفيدي که در داخل يک گونه تثبيت مي‌شود را افزايش مي‌دهد.

وي گفت: ما مظنون بوديم که همين پديده ممکن است در مورد پستانداران هم صادق باشد زيرا تغييرات فصلي بر فعاليت حيوان تاثير مي‌گذارد.

او و همکارانش دي ان اي 130 جفت پستاندار را مقايسه کردند به طوري که دو عضو جفت در مختصات جغرافيايي متفاوت زندگي مي‌کردند. آن‌ها توانستند ببينند که «تکامل ذره‌بيني» در کدام يک از اعضاي جفت زودتر اتفاق افتاد. حيواناتي که در محيط‌هايي با آب و هواي گرم‌تر زندگي مي‌کردند جهش‌هاي بيشتري را تجربه کردند.

اين نتايج مؤيد نظري است که مي‌گويد تنوع زياد زيستي در نواحي استوايي ناشي از تکامل سريع‌تر در آب و هواي گرم‌تر است.